Oprichter & chef
Ik ben Timothy — en koken werd mijn anker.
Ik ben Timothy Richardson, 37 jaar, geboren en getogen in Amsterdam. Ik run Mokum Loves Cooking — een platform waar ik recepten, verhalen en kooklessen deel, met een eigen kookschool in de steigers. Maar voordat ik hier stond, heb ik een lange weg afgelegd. En die weg begon niet in een keuken.
Deze pagina is mijn verhaal — eerlijk, zonder opsmuk, precies zoals ik het zelf beleefd heb. Het is bedoeld voor iedereen die twijfelt of het ooit iets wordt. Voor mij werd het iets. Voor jou kan het ook.
Identiteit
37 jaar, gemengde wortels, vader van Emma.
Ik ben 37 jaar. Mijn moeder is Nederlands; mijn vader heeft Arubaanse, Dominicaanse en Brits-Guyaanse wortels. Thuis kwamen die werelden samen op tafel — en eerlijk gezegd proef ik die mix nog steeds terug in hoe ik kook. Geen keuken is mij te vreemd, geen smaak te ver.
Ik ben vader van Emma, drie jaar. Sinds zij er is, kook ik niet meer alleen voor mij. Alles wat ik op het vuur zet, krijgt een extra reden — en precies dat kleine mensje houdt me elke dag scherp.
Twintig jaar keuken
Van hotels tot BBQ's — twintig jaar op het vuur.
Ik werk nu ruim twintig jaar in professionele keukens. Die twintig jaar zijn geen aaneengesloten baan — het is een mozaïek van hotels, restaurants, party-catering, bedrijfscatering, BBQ's en events. Elke keuken leerde me een andere taal: hotellobby versus festivalweide versus bedrijfskeet.
Wat het gemeenschappelijke had: tempo, discipline, en het belang van een bord dat klopt. Als freelance kok én als vaste kracht — ik kan in elke brigade meedraaien en weet hoe je een service draaiende houdt als het druk wordt.
Kookles op basisscholen
In 1.5 jaar op vrije dagen — en een idee dat bleef hangen.
1.5 jaar lang werkte chef Timothy op zijn twee vrije dagen naast fulltime freelancen door heel Nederland ook voor stichting "Onderwijs Gezond" — vier uur per dag in de keuken met kinderen. Het was maar 4 uurtjes per school, maar het werd het mooiste deel van zijn week.
Kinderen eten altijd op van wat ze zelf hebben klaargemaakt. Die ene regel heb ik in die periode honderd keer bevestigd gezien. Hieronder de promotievideo die op De Blijhaven is opgenomen — een mooi moment uit die tijd.
De Blijhaven — promotievideo. Bekijk hoe kinderen hun eigen gerecht klaarmaken en trots opscheppen wat ze zelf op tafel zetten.
Keerpunt
De donkerste jaren — en het keerpunt dat alles veranderde.
Mijn tienerjaren stonden in het teken van politie en justitie. Detentie, rechtszaken en veroordelingen — verspreid door het hele land. Ik werd 's nachts tussen inrichtingen heen en weer getransporteerd, en regelmatig met de bus van Justitie. Het was geen uitzondering; het was mijn realiteit.
Op mijn vijftiende, op advies van mijn (juridisch) advocate, startte ik via de jeugddetentie een kookstage. Eerst op DaCosta Street, de kookschool. Daarna een leerplek bij Meneer Pannenkoek — een pannenkoekenrestaurant op de Raadhuisstraat, inmiddels dicht. Snijden, proeven, bord opmaken, tempo houden. De structuur en discipline van het vak werden mijn anker — zonder die stage was ik hier niet.
Nooit eerder heb ik haar persoonlijk bedankt. Dat doe ik nu, hier, openlijk — ook al noem ik geen naam: dankjewel. Jij weet wie je bent. Jij hebt mijn leven een andere kant op geduwd op het moment dat ik zelf nergens meer heen kon. Zonder dat ene advies was dit alles er niet geweest.
ZZP-hoofdstuk — COVID
Toen de keukens dichtgingen, belde ík door.
Tijdens de COVID-lockdown lagen alle horeca en keukens stil. In plaats van af te wachten belde ik systematisch uitzendbureaus en bedrijven in Utrecht, Eindhoven, Den Haag, Zandvoort en verder — om beschikbaarheid door te geven, zodat ik vooraan stond zodra hospitality weer open ging. Ik hield contact met de CEO's die ik in die periode koud had gebeld. Het was geen pretje, maar het werkte.
Wat me extra dreef: ik werd vader. Binnen een paar maanden kwamen er kosten bij — kinderopvang, kinderwagen, kleding. Ik wilde dat financieel kunnen dragen zonder stress. Daarom nam ik elke klus aan die langs kwam. In mijn topweken haalde ik bijna €3.800 per week. Mijn rate ging steeds omhoog, en ik werd bekend en vertrouwd bij grote opdrachtgevers — ook al heb ik velen van hen nooit face-to-face ontmoet.
Eén keer nam ik een klus aan in een stoffig magazijn voor een horlogemerk — puur voor het geld. Niet leuk naast het kookwerk. Maar het is ook een les: niet elke klus is passie, en dat is oké. Het zelfstandig ondernemen an sich vond ik wél fantastisch — ik factureerde mezelf, rekende mijn winst en BTW uit, en leerde zo mijn eigen cijfers kennen.
De kern
Wat mijn mentoren voor mij deden, kan ik voor jou doen.
Mijn mentoren hebben mij niet alleen een vak geleerd — ze hebben me laten zien dat passie sterk genoeg kan zijn om financiële obstakels te overwinnen. Niet door geld bovenaan te zetten, maar door iets met je hart te doen en de energie te laten kloppen. Geld volgt vanzelf als die twee er zijn. Andersom werkt het niet — dat heb ik in mijn eigen leven meerdere keren bewezen gezien.
Als ik jou kan motiveren om een passie te vinden die sterk genoeg is om je door moeilijke periodes heen te dragen — dan is deze hele reis meer dan de moeite waard geweest. Je hoeft het niet alleen uit te vinden. Soms is één duwtje in de juiste richting genoeg — bij mij was het dat, in elk geval.
Never give up.